Οδύσσεια
H Οδύσσεια είναι το δεύτερο μεγάλο έπος της αρχαίας ελληνικής γραμματείας μετά την Ιλιάδα. Αν και τα δύο έπη αποδίδονται από την παράδοση στον Όμηρο, η φιλολογία αναγνωρίζει σημαντικές διαφορές ανάμεσά τους και η επικρατέστερη άποψη είναι ότι η Οδύσσεια συντέθηκε από διαφορετικό ποιητή, με κάποια χρονική απόσταση από την Ιλιάδα.
Η Οδύσσεια πραγματεύεται τον περιπετειώδη νόστο (επαναπατρισμό) του ήρωα του Τρωικού Πολέμου και βασιλιά της Ιθάκης Οδυσσέα και το φόνο των μνηστήρων, που είχαν καταλάβει το παλάτι του και διεκδικούσαν τη γυναίκα του Πηνελόπη.
Η Οδύσσεια χωρίστηκε από τους Αλεξανδρινούς Γραμματικούς σε 24 ραψωδίες, που αριθμήθηκαν με τα μικρά γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου. Κατά ομάδες οι ραψωδίες συναπαρτίζουν την Τηλεμάχεια (α-δ), όπου βλέπουμε το γιο του Οδυσσέα Τηλέμαχο να αναζητά τον πατέρα του, τη Φαιακίδα (ζ-ν), όπου ακούμε τον ίδιο τον ήρωα να αφηγείται στους Φαίακες τις προηγούμενες περιπέτειές του και να φτάνει στην Ιθάκη, και τη Μνηστηροφονία (ξ-ω), την ιστορία την τιμωρίας των μνηστήρων.Η Οδύσσεια κυρίως μιλάει για τον νόστο του Οδυσσέα και τον γυρισμό του στην πατρίδα του, την Ιθάκη, καθώς και για την αναζήτηση του από τον γιο του, Τηλέμαχο.
Οδύσσεια ονόμασε επίσης ένα έργο του ο Νίκος Καζαντζάκης η οποία αποτελείται από 33,333 στίχους και δε θα πρέπει να συγχέεται με ένα άλλο έργο του ιδίου σχετικά με την Οδύσσεια που δεν είναι άλλο από την μετάφραση του έπους του Ομήρου στη νεοελληνική.
Από το 1604 μέχρι σήμερα έχουν εκδοθεί τουλάχιστον 57 μεταφράσεις της Οδύσσειας στα αγγλικά και 24 στα γαλλικά[1]. Στις 26 Μαΐου 2008, ο φιλέλληνας Λουξεμβούργιος καθηγητής Henri Muller παρουσίασε την εξάτομη μετάφραση της Οδύσσειας προς τη Λουξεμβουργιανή γλώσσα
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια